Wie gelooft mij niet?!

Een verhaal geschreven door Frederieke Roording

 Tuhhuhhu. 'Opschieten', roept juf Klaartjes, 'de fluit is al gegaan!' De kinderen van juf Klaartjes klas stappen één voor één in de trein. Ze gaan op schoolreisje naar Emmen. Eerst de stad bekijken en daarna naar het dierenpark. 'Heel leuk,' vindt Jur. Maar ja, hoe kan het nou leuk worden zonder vrienden? Jur zit in de klas van juf Klaartjes. Hij wordt erg gepest, maar Jur is erg op zichzelf en kan het eigenlijk wel vinden in de klas. Het enige probleem is dat hij altijd zonder vrienden zit. 'Het is tijd!' roept juf Klaartjes. En de trein vertrekt.
Na ongeveer anderhalf uur zijn ze in Emmen. 'In de rij en volg mij,' roept juf Klaartjes. Jur, die in zijn eentje achteraan loopt, denkt: 'Schreeuwlelijk.' Ze lopen langs allemaal winkels, en dan.... ziet Jur een boekenwinkel. En ja.... hoe kan een nerdy jongen een boekenwinkel voorbij lopen? Niet. Dus sluipt Jur de winkel binnen. Hij kijkt 'ns rond. Daar is de afdeling dikke boeken. Jur loopt er naartoe. Hij wil net een boek pakken als een ander fel licht geeft. Hij kijkt om zich heen en pakt dan het boek. Bij een mooi verhaal begint hij te lezen. Jur heeft niet door dat Bertrant – de grootste pestkop – naar hem toe sluipt..... En dan duwt Bertrant de ingedachtenverzonken Jur tegen het boek aan. Maar er gebeurt iets geks. Als Jur tegen het boek knalt, verdwijnt hij.... Bertrant rent naar buiten en roept: 'Hij is weg! Verdwenen, foetsie!' 'Wie gelooft mij niet?!' roept hij er achteraan. Want het klinkt natuurlijk ongelooflijk. De juf zegt: 'Wat een onzin. Ga nog eens goed zoeken.' Maar ondertussen is Jur heel ergens anders beland.
Jur wordt wakker. Waar is hij? Hij ligt voor een dikke eik. Als hij zijn ogen open doet schrikt hij zich rot. Voor hem staat een dikke gans met een strik en een hoed op haar kop. 'Wie, wie ben jij?' stottert Jur. 'Ik ben Greta Ganzenpas. En wie ben jij?' 'Kan jij praten!' 'Jazeker, maar hoe heet je nou?' 'I-Ik heet Jur.' 'Nou Jur,' zei Greta. 'Welkom in: Jeweethetnooit Land. In dit land weet je het nooit. De geheime doorgangen verplaatsen steeds. Je weet nooit wie je tegenkomt. De Boze Boeren, de Grijp Groepen, de Weerwolfjes en de Nacht Nimfen. Allemaal gevaarlijk. Zwerf dus nooit alleen door de Woeste Wouden.' Daar was Jur even stil van. 'Maar wees niet bang,' zei Greta snel. 'Ik ga mee. Ik breng je bij de Bolle Beuk. Die vindt wel een oplossing om je thuis te brengen. Maar kom op, we moeten opschieten.' Zo begonnen ze aan de lange vermoeiende weg.

 De Reis

Zeg Greta, waar kan je die gevaarlijke groepen eigenlijk tegenkomen?' vraagt Jur nadat ze een uurtje hebben gelopen. 'Waarom denk je dat dit land Jeweethetnooit heet?' Daar is Jur even stil van. Dat is natuurlijk heel logisch. Ze lopen door allemaal tarwevelden. Opeens horen ze gegrom. Uit de tarwe rijst een man op. Hooivork in z'n hand, twee borstelige wenkbrouwen en een litteken op z'n gezicht. 'Wat moet dat daar,' gromt hij. 'W-We moeten rechtdoor naar het Woeste Woud.' 'Nou, dat gaat mooi niet door,' lacht de boer geniepig. 'Want dit is mijn land, dus wegwezen!' 'M-Maar....,' probeert Greta nog een keer. 'Wegwezen!' De hooivork duwde in de borstkas van Jur. Jur werd er heel bang van, maar hij moest erlangs. Ineens had hij een idee. 'Greta,' fluisterde hij. 'Greta, ben jij sterk?' 'Ja, natuurlijk.' Ze keek Jur aan en zag aan zijn ogen wat hij bedoelde. 'Pak mijn staart.' De boer keek argwanend naar hun. Opeens roept Greta: 'Eén, twee, drie!' En ze begon te vliegen. Moeizaam, maar het ging. De boer stak woedend met zijn hooivork in de lucht. Jur keek omlaag en lachte hem uit, want de vork miste steeds. Zo vlogen Greta en Jur door de lucht.
Zeg, Greta,' roept Jur na een tijdje. 'Wanneer landen we?!' 'Nu,' roept Greta. En ineens maken ze een duikvlucht. Ja, en daar staan ze dan. Voor de ingang van het grote, donkere bos. Ze lopen voorzichtig het bos in. 'Nou, die boer hebben we net overleefd,' zegt Jur. Maar Greta geeft geen antwoord. Want.....heel in de verte, heel, heel in de verte hoordt ze wolvengehuil. 'Snel, klim in een boom!' Zelf waggelt ze ook naar een boom. Maar toen Jur in de boom zat merkte hij dat de boom zijn takken om Jurs lichaam wikkelde.' Hij gilt, roept Greta, maar daar uit de bosjes komen wolven tevoorschijn. Niet zomaar wolven, reusachtige wolven. Hij gilt nog harder. Maar dan wikkelen de takken zich nog strakker om Jur. Hij denkt: 'Zo stik ik.' Hij bedenkt zich dus geen moment en probeert uit de boom te springen. En op de een of andere manier lukt hem dat ook nog. Hij is zo verbaasd. Dat hij tussen de wolven is beland, merkt hij niet eens. Maar als Greta gilt: 'Kijk uit!' is hij zich weer bewust van wat er om hem heen gebeurt. De wolven omsingelen hem en komen op hem af! Opeens gebeurt het allemaal heel snel. Jur pakt een steentje, gooit het tegen het hoofd van een wolf, schreeuwt: 'Wegwezen!' En de wolven verdwijnen het bos in. Gelukkig. Maar als hij naar de boom van Greta kijkt, ziet hij tot zijn schrik dat ze nog steeds in de greep van de boom zit. 'Greta,' roept hij, 'ik leef nog, ik leef nog.' En langzaam haalt ze weer adem.
Later als ze weer verder lopen, zegt Greta: 'Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt!! De Grijp Groepen en de Weerwolfjes tegelijk!' Wat zal ons nog meer te wachten staan?' En dat had ze nog niet gezegd of daar waren ze: de Nacht Nimfen. Jur werd helemaal betoverd. Dat gezang, een prachtig gezang. Hij wou ze aanraken, voelen. Jur hoorde vaag Greta's stem die zei: 'Raak ze niet aan, doe het niet.' Maar hij deed het toch. Toen veranderden de nimpfen. Hij schrok ervan. De groene ogen werden rood. De zachte handen werden klauwen, en de haren werden zwart. Jur werd door de nimpfen naar de monding van de waterval gedreven. Hij stond nu aan het randje van het wilde water. 'Wat moet ik doen?' dacht hij. 'Wachten tot het voorbij is? Of alvast in het water springen?' Net toen hij zijn keuze had gemaakt, riep Greta: 'Jur, spring door de waterval, daarachter is de bolle beuk!' Jur bedacht zich geen moment en sprong. Voor hij het wist stond hij aan de andere kant van de waterval en zag de Bolle Beuk. Maar voordat hij naar de boom liep riep hij: 'Je was mijn beste vriend ooit, Greta!' En als groet gooide Greta haar hoed door de waterval. Jur ving hem op, riep: 'Dank je.' En liep naar de Bolle Beuk.
Jur stond daar voor de boom en wist niet wat hij moest doen. Toen begon de boom te spreken. 'Zo jongen, wat is er?' 'Ik-ik moet naar huis.' 'Oh,' lachte de boom, 'dat is heel simpel. Trek eens aan een takje.' Jur deed dat en er verscheen een deur in de stam. 'Wel thuis,' zei de boom. En daar ging Jur door de deur van de gewone wereld.
Jur lag op het boek te slapen. Toen hij wakker werd, zag hij dat juf Klaartjes op hem afkwam. 'Heb je nou de hele tijd liggen slapen, Jur?' Maar Jur wist dat het niet zo was. Want naast hem lag dit: 

Met de tijdmachine naar het jaar 623!!!
een verhaal van Laurens  & Maurits

Het is 20 december, en het is net Sinterklaas geweest. Joris is een van de populairste jongens van de klas. Hij kan niet zo goed leren, en hij houd al helemaal niet van geschiedenis. Ook heeft Joris ADHD, hij mag daarom elke dag om 11:15 een kwartier om de school rennen. Joris ouders zijn erg rijk, waardoor ze veel moeten werken.

Op een dag loopt Joris door de sneeuw, op weg naar zijn huis. Hij haalt de sleutels uit zijn zak en maakt de deur open. Niemand is thuis. Joris loopt naar de keuken, pakt popcorn en gaat TV kijken. “he, dat is mijn favoriete programma.” Joris kijkt naar Floris Van Rozenmond. Het programma speelt zich af in het jaar 623. Het programma gaat over een ridder in de middeleeuwen. En helaas, er zijn weer van die rot reclames. Hij zet de TV uit. Opeens hoort Joris buiten wat ritselen. Hij kijkt naar buiten. Joris ziet voetstappen in de sneeuw die vooruit gaan. De voetstappen gaan verder, maar Joris ziet niemand die de voetstappen maakt. Joris vind het doodeng. Maar Joris overwint zijn angst en loopt naar buiten, achter de voetstappen aan. De voetstappen gaan richting het park. Joris loopt er zonder te twijfelen achteraan. De voetstappen gaan langs het vijvertje en langs de grote dikke bomen. Opeens houden de voetstappen op met lopen, en alles is stil. Joris ziet tussen de dikke bomen iets moois glinsteren. Hij loopt er naartoe, en ziet dat het een diamant is. Joris pakt de diamant op, ineens begint alles te draaien.

Hij hoort een gil. “Wat gebeurt er?” Het gedraai stopt en Joris valt met een flinke smak op de koude grond. “Wat brengt u hier in het rijk van Dagonaut. Komt u van Unauwen ” zegt een man met ridderpak. Wat een gestoorde man denkt Joris. Hij kijkt nog eens goed naar de man. Een man in een ridderpak die praat als een bejaarde, het moet niet gekker worden. “Ben ik op de kermis en is dit een attractie?” “Ik breng u wel naar de koning, hij kan wel wat bedenken” zegt de ridder. Joris loopt met de oude ridder mee naar een kasteel. Hij komt bij de poort van het kasteel aan. Er staan twee poortwachters “wat komt gij doen?” “Ik ben Joris” zegt Joris. Maar al snel zegt de oude ridder: “dit is een achterneef van mij, en laat ons nu naar binnen!” De poortwachters luisteren en ze gaan naar binnen. Ze komen op een heel groot marktplein. Verderop ziet Joris een grote toren. Ze lopen er naartoe. De oude man loopt voorop. Ze gaan de toren binnen. Hij komt bij een mooie kamer. Een grote man zegt met lage stem: “Hallo, ik ben heer Nicolaas , en ik heb gehoord dat jij Joris bent. Ik wijs u een kamer aan, met bewaking, maar ik verwacht wel dat je morgen om acht uur in de rechtszaal bent.” Joris gaat naar zijn kamer, kleedt zich uit, en gaat in bed liggen. Joris kan die nacht maar moeilijk slapen. Hij denkt na over wat er deze dag gebeurd is: Hij zat thuis en zag voetstappen in de sneeuw. Hij liep er achteraan. Hij kwam bij een tijdmachine en verdween. Hij kwam aan in het jaar 623, en werd naar een kasteel gebracht. Daar kwam hij een ene Heer Nicolaas tegen en moest hij de volgende dag bij een rechtsbank zijn. En toen lag hij hier en viel hij langzaam in slaap.

 Joris ligt in bed en doet zijn ogen open. Er schijnt een fel ochtend licht in zijn gezicht. Joris stapt uit bed en kleedt zich aan. Hij ziet op zijn horloge(uit 2012 meegenomen) dat het al half acht is. Hij rent naar de eetzaal(die bijna helemaal leeg is) en bestelt een stuk brood en wat te drinken. De bediende loopt weg en Joris bekijkt de prachtige zaal. Hij ziet prachtige muurschilderingen en schilderijen. Mooie stenen beelden van Heer Nicolaas. Nu hij er over denkt komt het hem bekent voor. Hij lijkt op Sinterklaas! Hij kijkt verder en ziet een mooi portret. Hij blijft ernaar kijken en ziet dat het portret langzaam verandert! Van een stokoude vrouw, naar een beeldschone jonkvrouw. Joris knippert nog eens goed met zijn ogen. Het portret beweegt! De jonkvrouw zwaait naar Joris. Joris bloost en zwaait terug. Erg vreemd: zwaaiende portretten en Sinterklaas als burgemeester. Opeens hoort Joris een stem achter zich. Het is de bediende. De bediende zet het eten neer en Joris betaalt. Hij eet het eten op en kijkt de zaal nog eens goed rond. Heel erg vreemd dat alles beweegt. Joris kijkt op zijn horloge en ziet dat het vijf voor acht is! Joris rent de zaal uit op zoek naar de binnenplaats. Joris rent om een hoekje en loopt tegen iemand aan. Joris kijkt om hoog. “Ik ben Jan Arend van der Vlucht, ook wel bekend als de rechter van dit dorp. En u heet?” “J-Joris, Joris de Vries. Het spijt me dat ik tegen u op liep.” “Dat geeft niet zegt de rechter.” “Weet u misschien waar de rechtsbank is?” De rechter zegt: “loop maar met mij mee, ik moet ook naar de rechtbank, maar wel snel hoor, we zijn laat. En een goede rechter komt nooit te laat.” Joris loopt met de rechter mee. Ze komen uit bij een groot gebouw met twee deuren. De rechter duwt de deuren open en loopt samen met Joris naar binnen. De rechter zegt tegen Joris waar hij moet gaan zitten. Joris doet wat de rechter zegt en gaat zitten. De rechter loopt verder en gaat op een grote hoge stoel zitten. De rechter slaat met zijn hamer op het plankje: “Laat de verdachte binnenkomen!” De deuren gaan open en onder leiding van een paar bewakers komt er een grote dikke zwarte man binnen, die wat tegenspartelt. De deuren blijven open en er komt een lange dunne blanke man binnen. Hij is de advocaat en zegt: “Excuses voor mijn cliënt, hij is nogal wild.” De rechter slaat nogmaals met zijn hamertje op het plankje. “Wij hebben Joris de Vries in ons midden om te helpen deze rechtszaak op te lossen.” Joris is een beetje in de war hij moest toch voor de rechter komen. Nou ja, dit is beter. Joris weet het al als de rechtszaak net begonnen is: SCHULDIG. Als er een heel verhaal komt van de rechter ziet Joris de burgemeester stiekem naar buiten sluipen. Joris aarzelt even, maar gaat er toch achteraan. Burgemeester Nicolaas rent naar de binnenplaats pakt een bijl, slaat de poortwachters bewusteloos. Hij maakt de grote poort open, rent naar de rivier en slaat met zijn bijl de dam kapot. Al het water stroomt door de poort de burcht in. Joris had dat net op tijd gezien . Hij schreeuwt: “Stad onder water!” Joris rent naar de rechtsbank, gaat naar binnen en gooit de deuren met een klap dicht. De rechter schreeuwt: “WAT HEEFT DIT TE BETEKENEN.” Joris rent naar de rechter en begint het hele verhaal uit te leggen. De rechter zegt uiteindelijk:” Dat kan niet,” De rechter kijkt naar de stoel waar Nicolaas hoort te zitten. O NEEE schreeuwt de rechter. Ik wist dat heer Nicolaas wat van plan was. “Oké” zegt de rechter ”ga nu allemaal naar het dak”. De mensen doen wat de rechter zegt en als laatste gaat de rechter samen met Joris het dak op. Eenmaal op het dak zegt Joris: ”Ik zie dat heer Nicolaas de poort achter zich heeft gesloten.” Joris zegt: ”Dit moet ik doen, ik heb al mijn zwemdiploma’s. De rechter wilde nog wat zeggen maar Joris was al in het water gedoken. Joris zwemt naar de poort, hij kan niet openmaken want hij zit op slot. Joris gaat onder water en probeert de balk voor de poort weg te halen. Het lukt niet. Joris gaat weer naar boven om adem te halen. “Nu! Met alle kracht!” Zegt hij in zich zelf. Joris gaat weer onder water en dit keer lukt het! De poort gaat open en al het water kan wegstromen. De mensen op het dak van de rechtsbank klappen voor Joris en schreeuwden: ”Joris is de held van de stad! Joris wacht tot het water van de stad weg is gelopen. Joris loopt naar de rechtsbank toe en zegt: “Het is gelukt” De mensen joelen en juichen voor Joris. Totdat er een troep ridders binnen stormt. De ridder zegt “we hebben jullie burgemeester gevangen, en hem verhoort. Hij is veroordeeld tot 30 jaar kerker.” De mensen juichen nog harder voor Joris en de troep ridders. De rechter zegt: “Zeg ridders blijven jullie eten?” De ridders kunnen daar natuurlijk geen nee op zeggen. Zo zitten de burgers, de ridders en natuurlijk Joris aan een lange tafel, helemaal gedekt met eten. Opeens klinkt er een hele harde knal. Joris rent naar buiten en ziet daar iets glinsteren. Joris weet het weer: het is de tijdmachine! Joris rent naar de zaal en zegt:” Ik heb heel erg van deze tijd genoten, maar nu moet ik toch echt naar huis. De mensen juichen nog eens voor Joris en hij loopt weg. Joris kijkt op zijn horloge en ziet dat het al 25 december is, dus kerstmis. Dat mag Joris niet missen. Joris loopt naar de tijdmachine en pakt hem vast. Alles begint weer te draaien en Joris belandt zachtjes in de stoel in de huiskamer. Het gezin van Joris schrikt zich rot. De moeder van Joris zegt: “Waar kom je vandaan, wanneer ben je weg gegaan.” Joris legt alles uit aan zijn moeder en zo was het toch nog een mooie kerstmis!